تاریخ آزمون

تاریخ آزمون میان ترم  دروس تاریخ ادبیات از سقوط بغداد تا دوره معاصر و متون نظم و نثرعربی در ایران از آغاز تا سقوط بغداد  در تاریخ 18/9/ 90 روز جمعه برگزار میشود.

دستای باد

ای که تو گفتی به اسم من کسی رو نداری

دیگه آدم شدی و به من نیازی نداری

فکر نکن دنیا همینطور میمونه به کام تو ..

من که رفتم خط زدم خط سیاه نام تو

چی خیال کردی منو  ول کردی تو دستای باد

چطوری دلت اومد عشقمون رو بردی ز یاد

مگه تو بویی نبردی از مرام و معرفت

رفتی و منو فروختی به غریبه عاقبتت

میخوام این فکر تورو از سرم بیرون کنم

خونه ای که ساخته بودیم توی دل ویرون کنم

میدونم یه روز میشه میایی سر حرفهای

من اما اون روز دیگه دیره

تو دیگه مردی واسه من

مرغک پر شکسته

اگر مانده بودی تورا تا به عرش خدا می رساندم

اگر مانده بودی تو را تا دل قصه ها می کشاندم

اگر با تو بودم به شبهای غربت که تنها نبودم

اگر مانده بودی ز تو می نوشتم تورا می سرودم

مانده بودی اگر نازنینم زندگی رنگ و بویی دگر داشت

این شب سرد و غمگین غربت با وجود تو رنگ سحر داشت

با تو این مرغک پر شکسته مانده بودی اگر بال و پر داشت

با تو بیمی نبودش ز طوفان مانده بودی اگر همسفر داشت

هستی ام را به آتش کشیدی سوختم من ندیدی ندیدی

مرگ دل آرزویت اگر بود مانده بودی اگر میشنیدی

با تو دریا پر از دیدنی بود شب ستاره گلی چیدنی بود

خاک تن شسته در موج باران در کنار تو بوسیدنی بود

بعد تو خشم دریا و ساحل بعد تو پای من مانده در گل

مانده بودی اگر موج دریا تا ابد هم پر از دیدنی بود

با تو و عشق تو زنده بودم بعد تو من خودم هم نبودم

بهترین شعر هستی رو با تو مانده بودی اگر می سرودم

سکوت

      گاهی سکوت معجزه می کند ، و تو می آموزی که همیشه بودن در فریاد نیست ....

دوستت داریم هاتف

یاور همیشه مومن تو  رفتی سفر سلامت

غم ما نخور که دوریت برای ما شده عادت

دوستت داریم هاتف

برادر عزیزم هاتف

برادرجان نمی‌دونی چه دلتنگم 

برادرجان نمی‌دونی چه غمگینم

نمی‌دونی، نمی‌دونی هاتف جان

حال کنونی ام

آه از این فضای مسموم و لجن

آه آه..........

آه از این آب و هوای بی عشق

یاد گذشته

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا می نگرم باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده

درد عشقست که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من می لغزد می کشم آه که کاش این او بود